Kategoria: Renesans

“ŻYWOT CZŁOWIEKA POCZCIWEGO” MIKOŁAJ REJ Jest to utwór parenetyczny czyli propagujący pewien typ osobowości, który ma być wzorem cnót dla czytelników współczesnych autorowi. W tym przypadku ideałem jest szlachcic, właściciel dóbr ziemskich, wiodący prawy i spokojny tryb życia. Rej podaje wiele pouczeń jak wychowywać młodego człowieka. Autor kładzie nacisk na wiek dojrzały. Według niego szlachectwo to nie tylko powód do chwały i wyróżnienie, ale obowiązek, który nakłada człowiekowi herb , powinność wobec ojczyzny i szereg cnót. Rej pokazuje to prezentując też

Odrodzenie jako epoka odcinająca się od mrocznego średniowiecza przyniosło bogactwo nowych prądów umysłowych i religijnych. Rewolucja nie ominęła też filozofii i jej głównych działów. Inaczej spojrzano na człowieka i jego stosunek do Boga, w inny sposób tłumaczono sobie sens bytu. Ludzie nie chcieli już bezkrytycznie wierzyć w biblijne prawdy i w to co głosił kościół. Rozpoczęto liczne badania naukowe mające potwierdzić lub zdementować dotychczas przyjęte poglądy. Powstała teoria poznania rozbudzająca w ludziach ciekawość świata i praw nim rządzących. Jednym z

- Humanizm oznacza prąd poszukujący i rozwijający tradycję starożytnej wiedzy o człowieku zawartej w filozofii i literaturze, polega na szerokim wykształceniu i wyćwiczeniu w sztukach pięknych; wymaga od człowieka zdolności twórczych i sprawności umysłowej; Studia obejmowały różne dziedziny ludzkiej aktywność: sztukę, literaturę, filozofię. Retoryce i gramatyce przypisywano rolę nadrzędną nad filozofią, moralności, prawem i medycyną. Humanizm był elitarny i egalitarny. Elitarny, bo tworzył wysokie normy wytwórczości językowej, którym niełatwo było sprostać; i egalitarny, bo oceniał ludzi nie wedle urodzenia i

W średniowieczu dorobek kultury grecko-rzymskiej, jako pogańskiej, został odrzucony i zaniedbany. Z chwilą jednak, gdy chrześcijaństwo ostatecznie zwyciężyło i okrzepło, stosunek do dziedzictwa antyku ulegał stopniowej zmianie. Toteż w kulturze europejskiej, od IX wieku począwszy, można dostrzec powtarzające się fale zainteresowania dziedzictwem kulturalnym po starożytności, o różnym natężeniu i zakresie. Przecież za czasów Karola Wielkiego przywrócono instytucję cesarstwa z nazwy – „rzymskiego”, a w XII i XIII wieku filozofię Platona, następnie zaś Arystotelesa, dwóch najwybitniejszych myślicieli greckich, wykorzystywano dla potrzeb

Renesans jest to bardzo ważna epoka literacka i kulturalna w Europie i w Polsce między średniowieczem i barokiem. Odrodzenie zrodziło się we Włoszech w XIV w. i trwało do XVI w. W XV w. rozpowszechniając się w wielu krajach Europy. Humanizm to kierunek zapoczątkowany we Włoszech ok. początku XIV w., przeciwstawiający się średniowieczu, nawiązujący zaś do antyku. Hasłem humanizmu jest aforyzm: „jestem człowiekiem i nic, co ludzkie nie jest mi obce” Terencjusza. Humanizm jako prąd filozoficzny kierujący uwagę myśli ludzkiej

„Treny” Jana Kochanowskiego „Orszuli Kochanowskiej, wdzięcznej, ucieszonej, niepospolitej dziecinie, która cnót wszelkich i dzielności panieńskich początki wielkie pokazawszy, nagle, nieodpowiednie, w niedoszłym wieku swoim, z wielkim a nieznośnym rodziców swych żalem zgasła - Jan Kochanowski, niefortunny ojciec, swojej najmilszej dziewce z łzami napisał. Nie masz Cię, Orszulko moja!” „Treny” to poemat epicedialny, czyli żale pośmiertne. Wśród gatunków funeralnych („funus” - pogrzeb) poetyka antyczna zdecydowanie odróżniała epitafium od epicedium. Pierwsze określała jako krótki utwór żałobny w typie poważnego epigramatu, na tyle

Jan Kochanowski pisał o życiu, ojczyźnie, śmierci i Bogu, czyli najważniejszych problemach ludzkiego istnienia. Twórczość pierwszego Polaka, który pisał w języku ojczystym, można bez wątpienia nazwać bardzo różnorodną. Kochanowski nie bał się pisać na żaden temat. Zaczynając od Boga, którego wielbił jako Stwórcę całego świata, po dawanie wskazówek na życie. Ojczyzna nie była mu obojętna, bo w swoich dziełach poruszał tematy patriotyczne, a

Pojęcie renesansu wprowadził wybitny szesnastowieczny włoski malarz, pisarz i architekt, Giorgio Vasari. Chciał w ten sposób podkreślić odmienność nowej epoki od średniowiecza. Odrębność ta polegać miała przede wszystkim na odrodzeniu się antycznych idei, całego dorobku literackiego, filozoficznego i kulturowego tej epoki. Renesans to ponowne odkrycie antycznej sztuki i architektury, antycznych kanonów piękna. Za kolebkę renesansu uważa się Włochy. To właśnie stamtąd idee tej epoki promieniowały na całą Europę. Dość złożone są ramy chronologiczne tej epoki, ze względu na to, iż

Słowa te zostały wypowiedziane przez Terencjusza, rzymskiego poetę żyjącego w starożytności. Choć to epoka odległa, stłumiona przez kulturę i poglądy średniowiecza, jednak nie została całkowicie pogrzebana przez płynący czas. Próbę wskrzeszenia podjęli ludzie renesansu. Zdanie wypowiedziane przez Terencjusza stało się jedną z myśli przewodnich tej epoki. W centrum zainteresowania znalazł się człowiek, jego życie, dusza, ciało i wszystko co wiąże się z ludzką egzystencją. Ludzie renesansu śmiało mówili, że nic co ludzkie nie jest im obce – czy aby

Życie i twórczość Leonardo da Vinci urodził się dokładnie w sobotę, 15 kwietnia 1452 roku, o godzinie 22.30 w miejscowości Vinci, która znajdowała się niedaleko Florencji. Był on dzieckiem z nieprawego łoża Ser Piera i Cateriny. Przeszkadzało to Leonardowi, gdyż wśród mieszczaństwa pochodzenie z nieprawego łoża było traktowane jako ujma. Dzieci z takich związków były wyśmiewane i wykluczane z towarzystwa. Ponad to Leonardo nie mógł studiować na żadnym uniwersytecie, jak również nie mógł wykonywać żadnego szanowanego zawodu. Najprawdopodobniej dzięki temu został